Sýningin „HRUN“ er byggð á dogma aðferðinni, sem felst í því að hópurinn setur sér ákveðnar reglur til að fara eftir. Sýnendur vinna með hugtakið „hrun“ sem óhlutbundið þema, en líka sem hráefni og efnislega takmörkun. Öll verkin geta „hrunið“, þau felld saman og síðan sett upp aftur. Verkin eru ekki föst í endanlegri mynd, en þess í stað sjá þau upplausn sína sem upphafspunkt nýrrar ferðar. Áhersla er lögð á vinnuferlið og möguleika efniviðarins frekar en að hylla frosna minnisvarða.
Sýningin endurspeglar þá heimsmynd sem við búum við: alþjóðleg stjórnkerfi eru að veikjast, vistkerfið er að hruni komið, innviðir brotna niður og þræðir menningarlegra sjálfmyndar okkar eru að rakna upp. Það sem við áður töldum stöðugt og áreiðanlegt, er nú viðkvæmt og brothætt.
Hvað er eftir þegar kerfin sem við unnum eftir hrynja? Hvað er mögulegt þegar enginn varanleg undirstaða er lengur til staðar?
Frekar en að syrgja það sem hrunið hefur, lítur sýningin á hrun sem formgerð endurnýjunar. Verkin reyna ekki að koma í veg fyrir hrun, heldur vinna með upplausnina, hrunið, sem leið að enduruppbyggingu.
„HRUN“ er sýning sem hægt er pakka saman, flytja og endurbyggja aftur og aftur – rétt eins og veröldin sem við lifum í.